Interview met Helina, de Auteur van 'Hemels Duivels'

Links:

Bestel 'Hemels Duivels'

De website van Helina D.

Ontdek ons Shop Aanbod

Zin in een Geile Chat?

Onlangs verscheen het opzienbarend boek 'Hemels Duivels', van de hand van de anonieme 24-jarige Helina D. Het boek wordt omschreven als een 'intiem dagboek over het brandend verlangen naar seks'. Het betreft een vlot lezende, 240 pagina's tellende paperback, uitgegeven door Manteau.

Helina D. werd roemrucht door haar weblog over haar seksleven. Het begon als iets waarmee ze haar vrienden op de hoogte wilde houden van haar passionele avontuurtjes, maar groeide al snel uit tot een bekende blog met een ruim publiek. Zo publiceerde P-Magazine lange tijd haar columns.

Helina D.  was zestien toen ze haar eerste grote liefde leerde kennen en twintig toen ze weer vrijgezel werd. Op dat moment had ze even genoeg van de liefde en relaties. Ze ontdekte pure seks, zonder liefde. Intussen zijn we vier jaar verder en spreekt Helina nog steeds af met mannen, puur voor de seks. Zonder meer. Door haar verhalen te publiceren werd ze de woordvoerster van een nieuwe generatie vrijgevochten vrouwen voor wie seks zonder verdere verplichtingen een nieuw ideaal werd.

Zonder een blad voor de mond te nemen schrijft Helina D. in 'Hemels Duivels' over haar voorbije liefdes, haar brandend verlangen naar vrije seks en alles wat erbij komt kijken. Wij strikten de auteur voor een interview.

Helina, op je website is er een duidelijk onderscheid tussen de blog (non-fictie) en de in P-Magazine verschenen columns (deels fictie). Kun je even de tijdlijn schetsen? Wat was er eerst, en wat was (in het prille begin) de 'trigger' om je op deze manier te outen?

De blog was er eerst. Ik was nog maar een paar maanden aan het bloggen toen ik P-magazine contacteerde om hen te vertellen over mijn online initiatief. Omdat ik van mijn vrienden, voor wie ik de blog oorspronkelijk schreef om ze allemaal op de hoogte te houden, heel wat positieve commentaar kreeg, dacht ik dat dit misschien ook wel interessant was voor de P-lezers. Ik dacht dat ik een kleine verwijzing zou krijgen in het korte stukje in P-magazine waar aandacht wordt geschonken aan speciale, leuke of originele websites, maar ze vroegen me meteen om een interview. Tijdens dat interview stelden ze me voor om een paar testcolumns te schrijven en, indien die goed genoeg waren, een tweewekelijkse column voor het blad te verzorgen. Op het moment dat P-magazine erbij kwam kijken, had ik dus al wel een heel deel van mijn blog beleefd. De voornaamste reden om de columns apart op mijn site te zetten, is het feit dat die achteraf nog door P-magazine aangepast werden. Het entertainmentgehalte moest wat hoger zijn dan mijn gemiddelde date, waardoor er soms wel eens een schepje bovenop gedaan werd of waardoor er één tekst verschenen is die eigenlijk een samensmelting was van twee aparte avontuurtjes. Ook schreef ik voor P-magazine soms teksten die niet echt onder de categorie 'dates' vielen: een bloemlezing van de opvallendste mails of mijn theorieën over 'pussy's'. Deze teksten zitten nu wel in het boek als intermezzo's tussen de eigenlijke hoofdstukken.

Na de blog en de P-columns is er nu dus het pas verschenen boek. Hoe verhoudt dit zich tegenover de website? Betreft het een bloemlezing van de beste blog-artikels en columns dan wel een totaal andere insteek? Met andere woorden, waarom moeten fans van je website je boek absoluut kopen, behalve omwille van het feit dat het handiger leest dan een computerscherm?

In het begin, toen ik mijn blog schreef voor mijn vrienden, was ik helemaal niet specifiek over wat 'seks' inhield. Als je de eerste hoofdstukken van de blog leest, merk je dat daar ook amper details in zitten. Om een voorbeeldje te geven: een vriend van me zei dat hij 'het betere handwerk' al een beetje te veel detail vond. Terwijl er in de laatste hoofdstukken veel explicieter geschreven staat welke standjes er plaatsvonden, hoe de orale bevrediging verliep, ... Om die reden heb ik in het boek de hoeveelheid details doorgetrokken. Het boek is verder ook uitgebreider. Toen ik mijn blog pas begon, heb ik op zeer korte tijd teksten geschreven die tussen zes jaar en een paar dagen oud waren. Hierdoor ben ik soms dingen vergeten of ging ik nogal oppervlakkig over sommige stukken. Het boek werd dus ook chronologisch juist geschreven en (voornamelijk) mijn eerste grote relatie is meer in detail beschreven in het boek. Het ontdekken van seks, wat uiteindelijk toch een belangrijk iets is, staat nu ook een pak uitgebreider te lezen. Verder heb ik ook de teksten die ik schreef als columns toegevoegd als intermezzo's. Ook een paar teksten die afgekeurd werden door P-magazine zijn nu wel exclusief in het boek te lezen.

Was het makkelijk om een uitgever te vinden voor het boek? Waren er diverse kandidaten om het manuscript uit te geven? En heb je je op één of andere manier gecensureerd gevoeld tijdens het definitieve (eind)redactieproces?

Manteau heeft mij gevonden. Na mijn interview in P-magazine kreeg ik een mail met de vraag of ik interesse had om mijn blog als boek uit te geven. Die eerste mail is ongeveer twee jaar oud. Zo lang heeft het dus geduurd vooraleer ik voldoende beleefd en geschreven had om er een boek mee te vullen. Ik was helemaal vrij in het schrijven. Er werden mij uiteraard wel tips gegeven qua schrijfstijl. Soms vroeg ik ook raad over op welke manier het boek opgesteld moest worden. Intermezzo's tussen de hoofdstukken, al dan niet vermelden dat pussy nummer 2 gedreigd heeft mijn werkgever op de hoogte te stellen, ... Aangezien ik zelf geen talen gestudeerd heb, werd er wel heel wat verbeterd qua woordkeuze, grammatica, ... Maar het veranderen van mijn woorden werd hier, in tegenstelling tot bij P-magazine, niet gedaan. Wat ergens wel logisch is: de columns schreef ik vóór P-magazine maar het boek was mijn eigen werk dat gebundeld werd.

Laat ons nu even switchen van de boek naar de auteur. Ongetwijfeld ben je al heel vaak geconfronteerd met de vraag of Helina je échte alter ego is dan wel een personage ontsproten aan het brein van een M/V met een levendige fantasie en/of inbeeldingsvermogen. Hoeveel mensen weten naderhand wie écht achter Helina schuilgaat?

Er zijn, zelfs nu ik een boek heb dat onder non-fictie gecategoriseerd wordt, mensen die inderdaad niet geloven dat ik echt een jongedame van 24 ben die al die dingen beleeft. Maar dat vind ik op zich geen probleem. Het aantal mensen die wel weten wie ik ben, is eigenlijk veel te groot. In het begin dacht ik immers ook nooit dat ik een interview, column of boek zou uitgeven en was ik dus een pak onvoorzichtiger in het "anoniem" zijn. Hoeveel mensen mijn ware identiteit kennen, durf ik niet echt uitrekenen. Maar het zijn er alleszins veel meer dan ik zou willen.

Helina is en blijft dus een mysterie, en slechts enkele foto's geven de illusie van ontsluiering van dat mysterie. Deze zijn dan nog van de hand van een topfotograaf, Filip Naudts. Betrof dit een éénmalige samenwerking of hebben jullie nog gezamenlijke plannen voor de toekomst?

Filip Naudts werd aangeduid als fotograaf die de foto's moest nemen die bij het artikel in P-magazine zouden verschijnen. Filip maakt immers wel vaker foto's voor P-magazine. Omdat die foto's zeer geslaagd waren, werden ze ook gebruikt als illustratie bij andere interviews/artikels en als kaftontwerp voor het boek.

Even terug naar je website dan. Deze is interactief - wat is de vreemdste en/of meest beklijvende reactie die je ooit kreeg van een bezoeker?

Hierover staat ook een intermezzo in mijn boek. Doorgaans kreeg ik in het begin een massa e-mails met daarin GSM-nummers, e-mailadressen en soms zelfs gewoon iemands thuisadres waar ik altijd welkom was. Scheldtirades zijn gelukkig zelden voorgekomen, maar de grove dingen lees je dan al wel sneller op fora: 'het moet je dochter maar wezen' en het standaard koosnaampje 'slet' of 'hoer' uiteraard. In mijn mailbox heb ik wel eens een mail gekregen van iemand die rapte en dus telkens in rijm (en met voldoende scheldwoorden) mailde. Omdat ik niet graag lees, keek ik er diagonaal over en verbeterde ik hem wanneer hij iets over me zei dat niet klopte (zoals dat ik een hoer was of misschien wel één of andere oude vent was) of zei ik hem dat hij te veel tekst schreef waardoor ik zijn mails niet las. Telkens kwam er weer een ellenlange rap-tekst terug. Erg lang heb ik er dan ook niet op geantwoord. Verder krijg ik soms wel vettige voorstellen, waarvan de topper toch de mail is waarin -in detail- beschreven staat hoe de man in kwestie plasseks met me wil. Die staat trouwens ook te lezen in het boek. In het boek staat ook nog een mail over iemand die me een racist noemt omdat ik het nog niet gedaan heb met mensen met een andere huidskleur.

Een laatste vraagje. Wordt dit boek een eindpunt of hoe zal het project zich nu verder ontwikkelen? Heb je nog specifieke (stoute) plannen om je in de toekomst te profileren?

Ik ga, zolang ik niet ontmaskerd word, gewoon verder doen zoals ik bezig ben. Interviews geven over mijn boek, mezelf vaak genoeg googelen om eventuele misvattingen te kunnen laten rechtzetten, en bloggen wanneer ik wat spannends beleef. Of er eventueel een tweede boek komt, zal van heel wat factoren afhangen: mijn anonimiteit, of ik nog wat beleef, of er nog voldoende mensen mijn blog lezen, hoe goed mijn boek verkoopt, ... Te veel factoren om nu al te kunnen zeggen hoe het zal lopen. Dat zal de tijd dus moeten uitwijzen.

Bedankt voor dit interview!

Navraag bij Standaard Uitgeverij - Manteau leert intussen dat het boek 'Hemels Duivels' tot een échte bestseller aan het uitgroeien is. Het feit dat het boek non-fictie is, de controverse niet schuwt en bovendien Vlaams én herkenbaar is, zal hier niet vreemd aan zijn.

Alle foto's bij dit artikel zijn van de hand van © Filip Naudts.